اخبار و اطلاعات پزشكي

جام جم آنلاین : يک روز غروب مادر بزرگ مرد و همان روز پدر بزرگ تنها شد. ماجرا همين قدر ساده بود. پسرها، دخترها، قوم و خويش دور و نزديک از راه رسيدند، يک ضبط صوت بزرگ هم آوردند، صداي «انا انزلناه» از توي ايوان رفت وپيچد توي کوچه. هفت روز و هفت شب که گذشت ديس هاي حلواراشستند، ربانهاي سياه را از سبد گل هاي پلاسيده کندند، يکي شمع ها را فوت کرد و کسي گفت: «عکس مادربزرگ را از جلوي چشمش بردار،آخر شب که ما برويم تازه تنها مي شود، عکس که نباشد کمتر غصه مي خورد.»

مادر بزرگ که مرد، پدر بزرگ محکوم شد به تنهايي. راستي چرا اين قدر مي گوييم مادربزرگ مرد و پدربزرگ تنها شد؟ بگذاريد قصه رايک جور ديگرهم روايت کنيم ، يک بار ديگراز اول اين طور بخوانيد «يک روز غروب پدر بزرگ مرد و همان روز مادر بزرگ تنها شد، ماجرا همين قدر ساده بود!» چه فرقي مي کند مادر بزرگ باشد يا پدر بزرگ مهم آن تنهايي است که او را مي کشاند به انزوا و تا مرز افسردگي پيش مي برد.

آن وقت تمام روزهايش پر از صداي تلويزيون مي شود، بعد عادت مي کند به غذاهايي که از دهان مي افتد قبل از آن که دست خورده شوند، هر از گاهي جواب تلفن يکي از دخترها يا پسرها را مي دهد که مي گويند آخر هفته يک سري مي زنيم ،او تمام هفته توي حياط چرخ مي زند، گل هاي شمعداني لب حوض را آب مي دهد، خاک آن شب بو را هم عوض مي کند، اما ساعت ها کند مي گذرند، روزها را مي شمارد و منتظر جمعه مي ماند تا يکي از راه برسد. بعد هر چه فکر مي کند يادش نمي آيد چه شد که يک روز صبح حياط خانه پدري خالي شد، حياطي که تا همين چند وقت پيش پشت هر پنج دري اش اتاق يکي از عروس ها بود.